Wat is Spumante of Frizzante?

Op veel websites lees je dat bij Spumante de wijn een tweede gisting op de fles heeft doorgemaakt, terwijl voor een Frizzante koolzuur aan de wijn wordt toegevoegd. Dit is beslist niet correct!

Met het woordje "spumante" wordt alleen aangeduid dat er sprake is een druk van 3,5 bar of hoger. (Voor aromatische wijnen gaat het om 3 bar of hoger). Frizzanti hebben een maximale druk van 2,5 bar.

De frizzanti worden meestal met een gewone maar stevige kurk gesloten, de tappo raso. Sommige worden met een touwtje verzekerd, de tappo spago. De Prosecco spumanti hebben de bekende tappo fungi, de 'paddenstoel' kurk met muselet. Prosecco's met de tappo fungo's zitten (in Nederland!) automatisch in het hogere accijns tarief. Dit verschilt ruim een euro met de tappo raso's en tappo spago's.

Een spumante kan een enorme druk hebben van rond de 6 bar, dit is 3 tot 4 keer zoveel als in een gemiddelde autoband. De fles van een spumante is dan ook veel zwaarder en dikker dan die van een frizzante. Een hogere druk is niet per definitie beter of duidt op een hogere kwaliteit. Koolzuur beïnvloedt je smaakbeleving en reuk waardoor je de fijnere smaken van de wijn lastiger kunt proeven. Bij delicatere wijnen zie je vaak dat er bewust een lagere druk wordt gebruikt.

Productiemethode

De methode die wordt gehanteerd, doet er dus niet toe. Dat wil zeggen: alles is toegestaan! Er bestaan frizzanti die volgens de classico metodo (2e gisting op de fles) worden gemaakt en er bestaan frizzanti die volgens de charmat methode worden gemaakt. Bij de Charmat-methode ontstaan de bubbels tijdens de 2e gisting in een grote tank. Uit een Charmat methode kan dus zowel een frizzante als een spumante ontstaan. En helaas bestaan er ook frizzanti die kunstmatig koolzuur geïnjecteerd hebben gekregen.

Hetzelfde geldt voor de metodo classico of de 'sur lie' (colfondo) metodo. Bij de metodo classico is het resultaat echter meestal een spumante en bij de Colfondo methode is het resultaat meestal een frizzante.